ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Camino Hongarije (Magyarország)

Wij hebben in juni/juli 2017 de Camino Hongarije gelopen: de Jacobsweg van Boedapest in Hongarije naar Wolfsthal in Oostenrijk. Daarna liepen we langs de Donau verder naar Wenen.
De Camino Hongarije is in Nederland vrij onbekend. Maar de beroemde steden Boedapest, Gyor en Wenen en een trip naar Bratislava in Slowakije maakten de reis historisch mooi. Een tocht door het land, Hongarije, dat in 1989 los kwam van Rusland naar een welvarend land, Oostenrijk. Het is nog zichtbaar op de grens met een stukje IJzeren Gordijn. Het verschil in levensstandaard is zeer groot, hetgeen merkbaar is.
We deden ruim 4 weken over onze tocht, inclusief een bezoek van steeds enkele dagen aan bovengenoemde mooie steden.

  • verhaal gepubliceerd op: 4 juni 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
      

 

Was deze route voor jullie een pelgrimstocht?

Na een paar maal de Vierdaagse te hebben gelopen, zijn we ruim 20 jaar geleden begonnen met het lopen van lange-afstand-wandelingen, o.a. het Pieterpad en de GR5. Na onze pensionering in 2011 zijn we begonnen met pelgrimswegen. Pelgrimswegen zetten je aan het denken. Het begrip sport hebben we kunnen loslaten. Het gaat niet over afstand en tijd, maar over: ontdekken, ontmoeten en onthaasten. Daarbij gevoegd: het loslaten. In Hongarije hebben we dat heel erg beleefd. Het is een land dat we niet kenden en waarvan we de taal niet begrepen. Maar met gebaren en aanwijzen kwamen we er wel uit. De vriendelijkheid van de Hongaren is groots. Sommige ouderen spreken nog een beetje Duits en jongeren vooral Engels. Dus wij grepen alle mogelijkheden voor mondelinge communicatie aan. Zo leer je wat er leeft onder de bevolking dat zo veel geleden heeft.
  

 

Wat waren hoogtepunten op jullie reis?

Op de eerste plaats Boedapest, een prachtige stad aan de rivier de Donau waar de geschiedenis zo zichtbaar is: de Stephanus basiliek, de tweede wereldoorlog en het joodse getto (elk blaadje van een zilveren boom bij de synagoge symboliseert een gedode). Ook de opstand tegen de Russen in 1956 heeft een enorm litteken achtergelaten.
Het vertrek over de rivier, door het stadsdeel Boeda, sterk stijgend met ruim 500 trappen.
De mooie natuur, de vriendelijke dorpjes onderweg.
De stad Györ.
De mooie kerken. Die waren onder de Sovjets weliswaar gesloten maar niet verwaarloosd.
De lange dijk van 25 km zonder bomen bij 32 graden van Gyor naar Lébény, waar we een soort Compostela kregen.
De omschakeling van het relatief arme Hongarije naar het welvarende Oostenrijk, de levendige stad Bratislava en uiteraard Wenen met de Stephanusdom.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Onderweg van Porto naar Santiago ontmoetten wij Eva uit Hongarije. Zij vertelde onze over deze tocht en maakte ons enthousiast. Via haar konden wij bij de Jacobusvereniging in Hongarije ons routeboek en pelgrimspaspoort bestellen. Ook heeft zij de eerste 5 dagen als pelgrim met ons meegelopen. Zij sprak Engels en omdat ze erg geïnteresseerd is in de geschiedenis van en het leven in Hongarije leerde zij ons veel over het land. Aan Eva hebben we een mooie pelgrimstocht te danken.
De meeste mensen spreken alleen Hongaars, een taal waar wij niets van begrijpen. Dus als wij iemand ontmoetten die wel een van onze talen meester was, maakten wij daar dankbaar gebruik van. En als dat niet lukte, waren de gebaren en een vriendelijk lach de communicatie.
De wereld is voor hen enorm veranderd en zeker niet altijd beter geworden. De Russen hebben de boeren hun land afgenomen en het Westen heeft deze na de omwenteling opgekocht. De producten waren in westerse ogen van inferieure kwaliteit en zijn vervangen door producten van grootgrutters uit het Westen. Het grootste probleem nu is de vlucht van kennis naar het Westen. Lager geschoolde jongeren blijven achter.
De vriendelijkheid van de Hongaren staat in schril contrast met de stuursheid van de Oostenrijkers uit de deelstaat Neder-Oostenrijk.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

De route loopt afwisselend door ongerepte, soms bijna ondoordringbare natuur en eindeloze landbouwgronden met golvende granen en bloeiende zonnebloemen. Ook was er wel een mooi kerkje te bezichtigen.
De vruchtbomen, kersen, abrikozen, moerbei, pruimen, bramen en zoete morellen stonden langs de weg en gaven ons voldoende fruit.
Door de enorme graanvelden waren de paden recht en lang, zoals die eerder genoemde, saaie dijk van 25 km lang. De enige onderbreking was een kudde edelherten die de weg overstak.
Verder waren er overal fazanten, patrijzen, hazen, konijnen en vogels te zien en horen.

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

In het Hongaarse routeboekje staan voldoende overnachtingsmogelijkheden. Is de afstand toch te groot, dan is er wel een goedkoop hotelletje te vinden. Overnachten kost tussen de € 7 en € 15 per persoon. Overal is een douche, een bed met lakens en dekbed aanwezig. Een slaapzak is dus niet nodig. Dikwijls zijn er ook handdoeken beschikbaar. De beheerder spreekt meestal Engels, hetgeen ze ook graag laten weten.
Een ontbijt is er niet, maar elk klein plaatsje kent wel een winkeltje dat zeer vroeg open is en waar je eten kunt kopen. Er zijn ook genoeg kleine restaurantjes waar je zeer goedkoop kunt eten. Goulashsoep is daarbij een aanrader. (Let op: het is een complete maaltijd).
Oostenrijk is daarna erg duur. Een overnachting met ontbijt kost al snel tussen de € 45 en € 60 per persoon. Een maaltijd in een restaurant en koffie zijn ook naar Nederlandse begrippen erg duur. (Wij zijn daarom 2 maal met de bus naar Bratislava gegaan om de kosten te drukken). Als het budget het niet toelaat, kun je ook stoppen in Bratislava en een bus trip maken naar Wenen. De 70 km route langs de Donau is qua natuur wel mooi.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Wij zijn half juni gegaan, want het is een landklimaat. In april-mei kan het er nog koud zijn. Maar juni/juli bleek dit jaar geen goede periode. (Wel veel vruchten). Het was over het algemeen veel te heet. (Ook blijkbaar in Nederland in die periode). Beter is half mei/juni. De paden zijn het hele jaar goed begaanbaar.

 

Was het een zware tocht?

De tocht is niet zwaar, je moet wel rekening houden met lange rechte paden, veroorzaakt door onteigeningen door de Russen, waardoor landerijen van soms 3 maal 4 km zijn ontstaan. Maar de wind en wuivende granen maken het weer mooi.
De dorpjes geven je de gelegenheid een kop koffie of fris te nemen en water bij te vullen. We hadden leuke contacten in de dorpshuizen (Városháza) waar we de stempels haalden voor onze pelgrimspassen.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Lengte: 440 km.
  • Markering: de Camino Húngaro is redelijk goed gemarkeerd. Ook het deel van Wolfsthal naar Wenen is goed gemarkeerd.
  • Route met veel geschiedenis en een bijzondere Fins-Oegrische taal. Grootschalige landbouw en vervallen industrie gebouwen. Zeer katholiek, gastvrij, mooie kerken, leuke winkeltjes en restaurantjes.
  • Enorm verschil tussen Oost en West (Hongarije-Oostenrijk)
  • Met niets vergelijkbaar met een pelgrimstocht naar Santiago maar zeker aan te bevelen tot de grens van Oostenrijk.

 

Welke vraag zouden jullie nog willen toevoegen?

Is het een drukke route?
Wij zijn geen medepelgrims tegen gekomen.
Meestal worden er groepswandelingen georganiseerd. De individuele pelgrim is nog in opkomst. Wij houden ervan want we zijn toch een beetje avonturiers.

Waar kunnen we meer over jullie reis vinden?

  • Informatie kan ingewonnen worden bij Attila Herceg. Je kunt hem in het Duits schrijven via dit mailadres.
  • Het routeboekje “A Szent Jakab Zarandokút” (in het Hongaars, maar met duidelijke routekaart en overnachtingsadressen en pelgrimspas).
  • De gelijknamige website (ook in het Duits).
  • De website Europese Wandelingen (voor de Jakobsweg Wolfsthal-Schwechat/Wenen)

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Gijs en Mariëtte

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.