ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Camino San Salvador

Verteller:

De Camino San Salvador is een weinig belopen route van León naar Oviedo (120 km). Wie het even helemaal gehad heeft met de drukke Camino Francés kan hier helemaal tot zichzelf komen. Na het drukke León zoekt de route meteen de stilte van het platteland op. Na ongeveer 45 km komt er een mooi maar desolaat stuk van ongeveer 20 km door de bergen. Smalle paadjes door een ongerept gebied, met hoogtes tot 1560 meter met fantastische uitzichten over het Cantabrisch gebergte.

Na Pajares loop je wat meer in de bewoonde wereld om uiteindelijk in de mooie stad Oviedo te eindigen. In de kathedraal van Oviedo kun je een Salvadorana verkrijgen.

In Oviedo begon onder koning Alfonso II (de Kuise) die leefde van 759 tot 842 de eerste pelgrimsweg naar Santiago. Aan hem wordt ook de zin toegeschreven: “Quin va a Santiago y no al Salvador visita al criado y no al Señor”. (Wie naar Santiago gaat en niet naar de Verlosser bezoekt de knecht en niet de heer).

  • verhaal gepubliceerd op: 26 mei 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
      

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Deze pelgrimage stond voor mij in het teken van dankbaarheid. Ik wilde met deze tocht gedenken dat ik een jaar geleden totaal onverwacht een zware openhartoperatie moest ondergaan. Ik ben dankbaar dat ik het heb overleefd en verbaasd dat ik er elke dag weer bij mag zijn. En ook dankbaar dat ik weer van die vrij zware tochten kan lopen.
Van Oviedo ben ik met trein en bus naar Santiago gegaan. Ik wilde daar op de eerste verjaardag van mijn operatie de apostel bedanken voor de voorspoedige genezing. Met de pelgrimsmis heb ik niet zoveel (veel te massaal), maar dankzij de bemiddeling van de Ierse zusters (hebben een kamer naast de Huiskamer van de Lage Landen in het Pelgrimsbureau) heeft de jonge Vlaamse novice Els Claessen dit samen met mij in een korte plechtigheid herdacht.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

De korte plechtigheid met de jonge non Els was een hoogtepunt omdat dit een waardige en ook inspirerende afsluiting was van mijn pelgrimage in het kader van dankbaarheid.
Letterlijk en figuurlijk was de derde etappe van Buiza naar Pajares een hoogtepunt. De schitterende paden door een ongerept berglandschap. Op een gegeven moment heb ik het helemaal gehad. Ik ben moe en ook nog eens de weg kwijt. Voor mijn gevoel moet ik rechtdoor, maar daar is niet echt een pad. De gele pijlen zijn door de sneeuw niet te zien. Links is een pad, maar dat gaat steil omhoog en om er te komen moet ik door een beek van smeltwater waden. Ik pak mijn gps, maar dan blijken de batterijen leeg. Ik vloek een keer luidruchtig om me meteen daarop diep te schamen. Een jaar geleden was een loopje naar de bushalte al te hoog gegrepen. Nu mopper ik omdat het even niet gaat tijdens een zware bergetappe.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Dit was de eerste pelgrimage (van de tien) waarin ik geen enkele andere medepelgrim heb ontmoet. Ik moest het dus hebben van de ontmoetingen onderweg. Bijzonder was de ontmoeting met de barman op de Puerto del Arbas. Ik was aan het eind van mijn Latijn en vroeg of hij een taxi voor me wilden bellen. Hij stond erop me zelf naar de herberg te brengen. Geld wilde hij er niet voor hebben.
Verder moet ik nog denken aan de jongeman die me vroeg of ik zijn papegaai (met kooi) mee naar boven kon tillen (hij woonde vier hoog). Voor mij maken zulke ontmoetingen een reis tot een pelgrimage in plaats van een toeristisch uitstapje. Even te gast in iemands dagelijks leven mogen zijn is voor mij mooier en waardevoller dan een museum bezoeken.
In Oviedo stond ik op de drempel van een vol restaurant en twijfelde of ik naar binnen zou gaan. De serveerster achter de bar ving mijn blik en riep enthousiast, hé hoe is het? Ze herinnerde me zich nog van drie jaar geleden.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Tussen twee bruisende steden (León en Oviedo) een landschap met verstilde dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan. Mooie uitzichten op en vanaf het Cantabrisch gebergte, rustige dalen en valleien.

 

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

De eerste dagen zijn de voorzieningen vrij beperkt. Na La Robla (27 km) nauwelijks winkels en bars en als je pech hebt, zijn ze ook nog eens gesloten wegens de wekelijkse rustdag of een feestdag. Er zijn wel voldoende pelgrimsherbergen, maar soms in dorpen zonder voorzieningen.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

De beste tijd is van mei tot en met september. Er kan tot ver in april sneeuw liggen op de hoge gedeeltes. Ik liep in de laatste week van april en tussen Buiza en Pajares lag er vrij veel sneeuw. Eerst vond ik dat nog wel leuk, maar dat zakte snel. Er was lastig doorheen te komen en ook de gele pijlen waren onzichtbaar. Voor die etappe is er trouwens ook een ‘slecht-weer-alternatief’. De week na mijn tocht (dus begin mei) is het overigens boven 1000 meter weer gaan sneeuwen.

 

Was het een zware tocht?

Het is niet echt een zware tocht (al is de bergetappe pittig). Door de vele herbergen is het mogelijk niet te lange etappes te maken. Wat het voor mij zwaar maakte was het gebrek aan voorzieningen de eerste dagen. ’s Morgens op pad met een droog sneetje van gisteren en een glas water.
Tussen Pajeres en Pola de Lena ging het pad veel over bospaden tegen een berghelling en door de vele omgevallen bomen (die er al de hele winter lagen) was het af en toe flink klauteren.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Lengte: 120 km.
  • Markering: prima. Tot Pajares zijn er naast de gele pijlen houten informatieborden.

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Wat heeft de tocht je gebracht?
Deze mini pelgrimage was voor mij een mooie herdenking van de eerste verjaardag van mijn openhartoperatie. Ik was dankbaar dat ik fysiek weer kon pelgrimeren. De kleine ceremonie door de jonge Vlaamse zuster Els in Santiago was een waardevolle en inspirerende afsluiting. Het motto dat ik van deze tocht heb overgehouden: wees dankbaar en verbaasd dat je er elke dag weer bij mag zijn.  

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

 

Aanvulling(en) op het verhaal van André

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.