Verhaal

Cammino di San Benedetto

Verteller:

Tijdens mijn tocht naar Rome sprak ik in Poggio Bustone met enkele Italiaanse pelgrims die de Cammino di San Benedetto liepen. Voor mij was dat de inspiratie voor mijn volgende tocht die ik in het voorjaar van 2018, samen met mijn vrouw Aafke, heb gelopen.
De Cammino di San Benedetto is een vrij nieuwe ‘pelgrimstocht’ van 320 kilometer. De route loopt van Norcia in de bergen van Umbrië, via Subiaco naar het klooster Montecassino in het zuiden van Lazio. Sint Benedictus werd in het jaar 480 in Norcia geboren, verbleef een groot deel van zijn leven als kluizenaar in Subiaco, en ligt in Montecassino begraven.
De tocht gaat veelal over oude paden en landelijke wegen. Hij is nog vrij recent, maar wordt sinds 2012 wat frequenter belopen. Er vinden nog steeds aanpassingen van de route plaats om de drukkere wegen zoveel mogelijk te vermijden.

  • verhaal gepubliceerd op: 22 januari 2019
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
       

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Het was een bijzondere tocht met diverse momenten van zelfreflectie. Voor mij betekende deze tocht: onderweg zijn in een vreemde omgeving met de letterlijke en figuurlijke ‘ups-and-downs’; genieten van de dingen die je om je heen ziet en van de natuur die je, naar gelang je verder trekt, ziet mee veranderen; me verwonderen over hoe mensen leven en hoe ze − ondanks hun beperkingen (in onze ogen) en hun zorgen − gastvrij zijn en vriendelijkheid uitstralen; een confrontatie met het heden en het verleden.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Ondanks dat het weer af en toe wat minder was heb ik elke dag genoten. De hoogtepunten zijn moeilijk in enkele woorden te vatten. De tocht geeft een continu veranderend beeld, natuurschoon wisselt af met oude dorpjes waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Je passeert kloosters van diverse ordes. Het Benedictijner klooster ‘Sacro Speco’ bij Subiaco vond ik erg bijzonder, evenals de ontmoeting daar met de monnik die ons zegende en een goede reis wenste. Ik heb zelf niets met het geloof, maar ik vond dit wel ontroerend. Een ander bijzonder moment was dat we Montecassino naderden. We liepen langs de diverse herinneringsmonumenten aan de WOII en passeerden tot slot de grote Poolse militaire begraafplaats. Bij mij kwamen beelden terug van de dagen dat ik in Noord-Frankrijk langs de diverse monumenten en begraafplaatsen van de ’Grote Oorlog’ liep; een slik-moment.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

De route loopt doorgaans door rustige streken en weinig door bebouwde gebieden. Doordat de ‘cammino’ nog niet zo druk wordt belopen, kom je onderweg ook weinig mensen tegen. Daar waar je mensen ontmoet zijn ze zeer hartelijk en behulpzaam. Zo hadden we op een zondag een paar uur flink geklommen en al aardig wat kilometers in de benen. Alles wat we tegenkwamen was deze dag echter gesloten en we raakten al aardig door onze proviand heen. Bij een restaurant, dat alleen voor een communiefeest was geopend, mochten we toch even pauzeren…. Daar kregen we water en vervolgens ook nog eens antipasti en pasta voorgeschoteld. Toen ik wilde afrekenen vond de eigenaar dat niet nodig: ‘pellegrini di olanda’ zei hij met een vriendelijke lach! Verder merkten we dat de mensen in de dorpen betrokken zijn bij de ‘cammino’ en dat ze ons als pelgrims ook graag wilden helpen.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

De tocht gaat dwars door de Apennijnen, aanvankelijk door het bergachtige Umbrië met fraaie vergezichten en later door het meer heuvelachtige Lazio , langs ‘middeleeuwse’ en ‘rustieke’ dorpjes en de wat grotere steden als Rieti en Subiaco, door prachtige loofbossen, te midden van − in het voorjaar − groen en veel bloemen. Het hoogste punt van de route ligt op 1510 meter bij de ‘Monti Reatini. Na Subiaco merk je aan de vegetatie dat je al een stukje zuidelijker komt, het is er droger en warmer.
   

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

De ‘vrienden van de Cammino’ geven zowel een pelgrimspaspoort als een gids uit. De gids (ISBN 978-88-6189-095-4) is sinds 2017 ook in het Engels verkrijgbaar. Hierin staan per etappe diverse overnachtingsmogelijkheden, variërend van ‘bij mensen thuis’ tot hotels. Met het gratis verkrijgbare pelgrimspaspoort krijg je op de meeste locaties korting. Langs de route zijn ook enkele overnachtingsmogelijkheden in kloosters, maar daar hebben wij geen gebruik van gemaakt. Doordat de etappes eindigen bij dorpjes of steden is er altijd wel een mogelijkheid tot overnachten en eten. Voor onderweg is het van belang om je goed te oriënteren of er eetgelegenheden zijn of winkeltjes. Dit verschilt nogal per etappe en door de ontvolking van sommige dorpjes verdwijnen er ook voorzieningen.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

April-juni en september-oktober. Vanaf november trekken veel mensen vanuit de dorpjes naar de grotere steden en wordt het erg lastig om onderdak/eten te vinden. De zomermaanden kunnen erg heet zijn. Je moet er dan vooral in het zuidelijke deel van de route voor zorgen dat je voldoende drinkwater meeneemt. Het voorjaar en najaar zijn weliswaar qua temperatuur de beste perioden, maar bij overvloedige regenval kunnen de paden in het bergachtige terrein zeer slecht begaanbaar zijn en moet je rekening houden met wat ‘vertraging’.

 

Was het een zware tocht?

Deze tocht hebben we niet als zwaar ervaren, maar meer − vanwege de hoogteverschillen met korte steile klimmetjes − als uitdagend. Daarbij moet ik wel opmerken dat het weer, zowel wat neerslag als temperatuur betreft, behoorlijk meewerkte. De 16 dagetappes zijn redelijk te doen qua afstand, zeker daar waar de hoogteverschillen groter zijn, en er zit een goede opbouw in.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

Vanaf Norcia tot aan Montecassino hebben we verdeeld over 16 etappes 320 kilometer afgelegd. In Norcia zijn nog weinig overnachtingsmogelijkheden vanwege de grote aardbeving in 2016. Vanuit Spoleto gaat er op werkdagen vanaf zeven uur meerdere malen per dag een bus naar Norcia (reisduur ongeveer een uur). Als je de eerste reisgelegenheid neemt is er voldoende tijd om de eerste etappe naar Cascia af te leggen. De gehele route is overwegend zeer goed gemarkeerd en van alle etappes is, naast de beschrijving en een kaartje in de gids, ook een GPS-track beschikbaar. Op de website van de ‘vrienden van de Cammino’ vind je ook regelmatig updates. Verder staat in de gids per etappe een contactpersoon vermeld, die je altijd om informatie of hulp kunt vragen over bijvoorbeeld overnachtingslocaties.
De route kan worden opgedeeld in drie separate trajecten van 5-6 dagen waarbij de grotere plaatsen als Rieti en Subiaco makkelijk per trein te bereiken zijn.

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Geen. 

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Meer informatie vind je op mijn webblog en op de website van de ‘vrienden van de Cammino’ 

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Jan

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.