ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Chemin de Stevenson

Op 22 september 1878 verlaat de Schotse schrijver Robert Louis Stevenson Monastier sur Gazeille in de Haute Loire, te voet en vergezeld door zijn ezelin Modestine. Het is de start van een zwerftocht door de hoogvlakten van de Cevennen die hem sterk aan Schotland deden denken, en die hem zijn Amerikaanse geliefde Fanny Osborne moesten doen vergeten. Twaalf dagen, 252 km en vele avonturen later komt de auteur van “Treasure Island” en “The strange case of dr. Jekyll and mr. Hyde”, aan in Saint Jean du Gard. Hij beschreef zijn ervaringen in “Travels with a Donkey in the Cevennes” (“Reis met een ezel door de Cevennen”). Met dit verslag was hij één van de pioniers van van de 19e-eeuwse reisliteratuur. Het diende als basis voor de GR70, of de Stevenson Route.

We zijn allemaal reizigers in wat John Bunyan ‘de wildernis van deze wereld’ noemt en ook allemaal reizigers met een ezel; en het beste wat wij tijdens onze reizen kunnen vinden is een oprechte vriend. Hij die er veel vindt, is een fortuinlijk reiziger. We reizen zelfs om ze te vinden. Zij zijn het doel en de beloning van het leven. Zij zorgen ervoor dat we onszelf recht in de ogen kunnen blijven kijken, en wanneer we alleen zijn, zijn we alleen maar dichter bij de afwezigen…. .

Robert Louis Stevenson

  • verhaal gepubliceerd op: 18 oktober 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
       

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

In 2004 liepen mijn echtgenote en ik de Chemin de Stevenson als vervolg op mijn eerste Camino naar Santiago de Compostella. Na jarenlang in Frankrijk met onze kinderen gekampeerd te hebben, hadden wij voor het eerst de gelegenheid om “kinderloos “een wandelvakantie te plannen. Het werd de bovenstaande tocht in een streek waar we al jaren kamperend vertoefden, met als startpunt Monastier sur Gazeille (Haute Loire). Mijn eerste Camino begon ik in Le Puy en Velay, een legendarische plaats op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, op een steenworp afstand van Monastier.
We zijn op pad gegaan met als leidraad het bovenstaande citaat van Robert Louis Stevenson, die in zijn tijd een moderne pelgrim was. Al lopende traden we in zijn voetsporen, zijn route grotendeels volgend, waarbij de verhalen in zijn boek onze inspiratiebronnen waren. De filosofie van Stevenson was:“He travelled not to go anywhere, but to go”. Kortom: de weg is het doel. Alleen al bovenstaand citaat maakte de tocht voor ons een echte pelgrimstocht.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Eén van de hoogtepunten van de reis was het moment waarop we een ritueel hebben herhaald zoals beschreven in het boek. Stevenson bevindt zich op een plek die wij menen te “herkennen”. De plek vertoont althans voor ons gelijkenis met een passage waarin hij gelukzalig enige munten om zich heen strooit om de natuur te danken. Omdat wij een eenzelfde gevoel kregen, hebben wij dit ritueel herhaald en enige euromuntjes in het rond gestrooid…
De geschiedenis van het land leerden we o.a. kennen door de eenzame graven die we tegenkwamen. Overblijfselen van de godsdienstoorlog die hier gewoed heeft. (La Guerre de Camisards, 1702-1704, de onderdrukking van het protestantisme door de katholieke kerk). Als protestant mocht je namelijk niet op een katholieke begraafplaats begraven worden.
Van nog veel verder terug zijn de vele menhirs die het landschap sieren. De mooiste vindt je als routemarkering naar de Pic de Finiels, de top van de Mont Lozère.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Tijdens onze tocht leerden we al snel een Frans echtpaar kennen waarmee we gaande de weg een leuke band kregen. We aten vaak samen en deelden gezamenlijk regelmatig de slaapplek. De manlijke helft had in zijn gedragingen veel weg van Louis de Funès, wat tot veel hilarische momenten leidde.
De verschillende kleine dorpjes zijn schilderachtig en middeleeuws te noemen, de bevolking is erg gastvrij en behulpzaam.
Wij liepen in 2004, de tocht was toen nog niet erg bekend, zodoende waren er maar weinig mensen onderweg. Waar nu de infrastructuur qua accommodaties verbeterd is, waren toen de overnachtingsplekken dun gezaaid. We waren overal echter meer dan welkom. Het toerisme geeft een nieuwe impuls aan het sobere bestaan op de hoogvlakte van de Cevennen.
Verder was het leuk dat je soms gezinnen tegenkwam die de route of een gedeelte ervan met een gehuurde ezel liepen. De ezel wist de weg, namelijk naar de volgende etensplek c.q. stal…

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

De wandeling begint in de Haute Loire en gaat halverwege, bij de Mont Lozère, over in de Cevennen.
De route ligt in het Massif Central en volgt de bovenloop van de Loire, passeert gehuchten met Middeleeuwse burchten erboven, en steekt een hoogvlakte over.
De eerste drie dag etappes bevinden zich op een hoogte van 1000 tot 1200 m. Alleen de diep ingesneden rivierdalen liggen daar enkele honderden meters onder. Deze etappes kennen niet heel veel reliëf.
De laatste drie etappes (La Bastide-Puylaurent—Florac) kennen méér reliëf. We bereikten daar zowel het hoogste punt (Sommet de Finiels 1699 m, op de Mont Lozère), als het laagste punt (Florac 546 m) in een zéér diep ingesneden rivierdal.
  

 

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

In de gids van de GR 70 staan voldoende overnachtingsmogelijkheden vermeld. Dat kan zijn een table d’hôte bij een boerderij, een hotelletje, een gîte d’étape, of een chambre d’hôte. De prijzen variëren van €20.- tot €35.- p.p. Eten wordt op verzoek op sommige overnachtingsplekken geserveerd, evenals ontbijt. Soms is er de gelegenheid in een wat grotere plaats uit eten te gaan.
Het is wel zaak op tijd leeftocht voor onderweg (lunch) in te slaan. Dit is in bijna alle gehuchtjes die je aandoet mogelijk, zij het soms miniem! Drinken (water) moet je zeker bij warmer weer in voldoende mate mee nemen, en is bij een aantal boerderijen en huizen te krijgen. Kijk telkens op je kaart naar het verloop van de route. Als je een langer stuk krijgt met slechts weinig boerderijen, vul dan vooraf je fles(sen).
Soms zie je bij een fontein de woorden ‘Eau non controlée’. Dat wil niet zeggen, dat het ondrinkbaar is. Men heeft het echter niet laten controleren vanwege de kosten. Meestal kun je het na koken gerust drinken

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

De mooiste tijd om op pad te gaan is vanaf half mei tot eind juni. De natuur is dan op zijn mooist en de temperatuur het aangenaamst.
Begin mei kan het nog koud zijn. ’s Zomers kan het erg warm worden met felle onweersbuien.
In de herfst is het al vroeg donker en de vegetatie veel te geel en dor.

 

Was het een zware tocht?

De dag wandelingen variëren van licht tot middelzwaar, veelal door de hoogteverschillen.
De eerste drie dag etappes zijn lichte wandelingen. Het zeer mooie traject La Bastide – Florac heeft meer reliëf (en is een lange etappe). Vandaar de moeilijkheidsgraad: middelzwaar.
De tocht wordt intenser als je zelf je bepakking draagt, en niet van bagagetransport gebruik maakt.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Markering: rood-wit.
  • In de bebouwde kom moet je wel eens zoeken naar de markering, maar verder is ze erg goed. Als je de markering volgt en de deelkaartjes bekijkt, kom je er altijd wel uit. De routebeschrijving in het
    Frans heb je dan ook vrijwel niet nodig.
  • De route beslaat ongeveer 252 km (ongeveer 12 dagen).

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

In dit gebied loopt toch ook de Chemin de Régordane?
Ja, beginnend in Le Puy-en-Velay en eindigend in Saint-Gilles-du-Gard, loopt de Chemin de Régordane (242 km.) ongeveer parallel aan de Chemin de Stevenson.
Behalve Rome, Jeruzalem en Santiago, was ook Saint-Gilles in de Middeleeuwen een belangrijke bedevaartsplaats. Sommigen kwamen van ver, bijvoorbeeld België of Polen, om bij het graf van de Heilige Gillis (of: Egidius) genade af te smeken. De pelgrims uit het Noorden volgden meestal de Chemin de Régordane.
Ook pelgrims onderweg naar Santiago de Compostella reisden dikwijls via Saint-Gilles. Bovendien was het een belangrijke verzamelplaats voor de kruisvaarders richting Jeruzalem. Saint-Gilles du Gard was immers een van de meest gunstige plaatsen om in te schepen naar het Heilige Land.
Meer informatie is te vinden in de Franstalige wandelgids Chemin de Régordane.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Hans

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.