ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Dag Hammarskjöldpad

Het Dag Hammarskjöld pad volgt grotendeels het noordelijkste stuk van de Kungsleden (= het Koningspad), een bekend wandelpad in het Noord-Zweedse landschap Lapland. Het Dag Hammarskjöld pad volgt de Kungsleden van Abisko naar Singi. Daar buigt het af naar het oosten, om te eindigen in Nikkaluokta.
Het pad is genoemd naar de Zweedse diplomaat die van 10 april 1953 tot 18 september 1961 secretaris-generaal was van de Verenigde Naties. Dag Hammarskjöld kwam om bij een vliegtugongeluk tijdens zijn vredesmissie in Congo. Na zijn dood werd in zijn woning het manuscript gevonden van zijn spirituele dagboek « Merkstenen ». Langs het naar hem genoemde pad zijn zeven merkstenen geplaatst, met citaten uit dit dagboek.
In 2015 liep ik het Dag Hammarskjöld pad. Van deze reis heeft de EO een documentaire gemaakt in het kader van de tv-serie De Pelgrim: “De langste weg is de weg naar binnen“. (Citaat Dag Hammarskjöld).

  • verhaal gepubliceerd op: 19 maart 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
      

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

De route was voor mij een pelgrimstocht omdat ik mij had voorgenomen mij met enkele cruciale vragen van mijn leven bezig te houden. Die vragen heb ik samengevat in drie woorden: roeping, relatie en overgave. De drie hebben met elkaar te maken, want ik denk dat roeping altijd ook een kwestie van relatie en overgave is en dat ook een relatie nooit tot stand komt zonder een bepaalde overgave. Open willen staan voor wat zich aandient in je leven en leren in te gaan op de uitnodiging die daarin besloten ligt. Het vraagt vrijheid en dat kan betekenen dat je afstand neemt van verwachtingen die anderen van je hebben en rollen die anderen voor je bedacht hebben. En als de Geest spreekt door wat je als uitnodiging in je leven ervaart dan ervaar je hoe die uitnodiging je niet alleen dichter bij je eigen diepste verlangen brengt, maar ook dichter bij God.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Hoogtepunten waren het wanneer ik alleen wandelde in een overweldigende natuur en me de ervaring overkwam dat er voor mij een plekje was daarin. Ik was in zekere zin daar waar ik thuishoorde. Daarom konden mijn gedachten ook hun gang gaan en kon er stilaan wel komen bovendrijven wat echt belangrijk was en is. Het raakte mij emotioneel ook op een diepere laag. Ik was vetrokken met het verhaal uit het evangelie van Johannes (Johannes 20) dat vertelt dat de leerlingen van Jezus angst hebben en bij elkaar gekropen zijn op een of andere anonieme plek waar ze niet ontdekt kunnen worden…tenzij door de Verrezene die door gesloten deuren naar ze toekomt om hen vrede te wensen. Gesloten deuren is een goed beeld voor mijn spontane geslotenheid, Niemand binnen laten kijken, alles zelf in handen houden, beantwoorden aan de verwachtingen: het maakt eenzaam. De tocht was een poging om ‘iemand’ door die gesloten deuren heen te laten breken en dat is ook wel enigszins gebeurd.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Ontmoetingen onderweg waren er niet zoveel omdat ik vooral stilte wilde. Toch was er op een enkel ogenblik een bijzondere ontmoeting. Met jongeren die de tocht als een sportieve prestatie ondernamen, maar die eigenlijk ook toegaven dat ze een groot verlangen kennen naar levensvervulling. Als ik het dan over Dag Hammarskjöld met hen had, dan waren ze stom verbaasd dat deze man, die ze vaag kenden uit de geschiedenisboeken, zo herkenbaar voor hen was.
Een zeer bijzondere ontmoeting was het met een jongen van midden de twintig die de tocht ook alleen ondernam. Hij had een tentje van zich waarin hij overnachtte, zoals ik dat ook deed. Hij raakte me door zijn echtheid en transparantie. Hij was ook een zachte en lieve man die de zachtheid in mezelf deed ontwaken en er, zonder dat hij er erg in had, mij geholpen heeft me te openen voor wat voor me lag.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Suomi-land is kaal en ruw, verlaten en onherbergzaam. Het uitzicht is weids. Het kan er hard waaien én regenen of sneeuwen en eigenlijk kun je nergens schuilen. Als ik er was, in juli 2015, lag er nog veel sneeuw. Dat maakte de tocht extra moeilijk want soms moest ik een soort van kleine gletsjer oversteken. Op zich niet erg, ware het niet dat de sneeuw aan het smelten was, zodanig dat ik er wel eens dreigde weg te zakken.
Het was onmogelijk om droge voeten te houden. Ik nam het op als een metafoor: het is onmogelijk om in het leven droge voeten te houden, je moet je wagen ook al denk je erin ‘weg te zakken’. Maar wie niet waagt leeft niet.
Omdat er nog zoveel sneeuw lag kwamen de rendieren ook op ietwat lagere hoogte wat maakte dat ik er een paar keer oog in oog mee heb gestaan!
   

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Ik deed de tocht alleen. Ik had een eenspersoonstentje bij me en at en dronk wat men in de hutten verkocht aan droog voedsel en verpakt water. De hutten staan op twintig tot dertig kilometer van elkaar en ik deed er één per dag aan. Soms is in de buurt van zo’n hut een houtgestookte sauna. Daar maakte ik dan gebruik van. Stromend water heb je alleen in de rivieren. Daarop was ik aangewezen om me te wassen, tanden te poetsen, water te halen om te koken en er vervolgens de droge noedels of zoiets mee klaar te malen voor mijn ‘diner’ of om er lekkere oploskoffie mee te maken. Verder at ik crackers en koekjes, een stukje chocola en spread uit tubes: met zalm-, champignon- of kaassmaak.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

De beste tijd lijkt mij juli en augustus te zijn. Dan is het weer meestal niet al te slecht, is de sneeuw meestal grotendeels gesmolten en zijn de paden goed begaanbaar. De berghutten zijn open en je wordt er door hartelijke vrijwilligers verwelkomd. (Die vrijwilligers verblijven enkele maanden in de hutten). Het wordt dan nooit donker, wat handig is als je geen elektriciteit hebt en dat is er niet in de hutten. De temperatuur is tussen de 10 en de 15 graden. Heerlijk wandelweer dus.

 

Was het een zware tocht?

De tocht is niet echt zwaar, maar je moet wel fit zijn. Je loopt ongeveer twintig tot dertig kilometer op een dag. Vaak is het niet zoveel klimmen of dalen, op de tweede en de laatste dag na. Soms is er een stukje tocht te vervangen door een overtocht van een meer met een boot(je), maar daar moet je dan weer op wachten.
  

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Lengte: 105 km.
  • Markering: de paden zijn goed aangegeven.
  • Het Dag Hammarskjöld-pad volgt dus groten deels de Kungsleden. Er is weinig specifieke informatie over het Dag Hammarskjöld-pad. Des te meer over de Kungsleden. (Zie hierna).

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Geen. 

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Onder meer op de volgende websites:

De Nederlandse vertaling van het dagboek van Dag Hammarskjöld, “Merkstenen”, wordt uitgegeven door Ten Have.

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Joris

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.