ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Konya – Iskenderun

Van wervelende liefde naar verwoestende oorlog…

Samen met mijn man begon ik in 2009 met een pelgrimstocht van onze herberg in Saint-Jean-Pied-de-Port richting Jeruzalem. Wij liepen steeds in het najaar, aan het einde van het pelgrimsseizoen. Eerst liepen we in drie etappes via Arles, de Alpen, Rome en Brindisi, en door Albanië, Macedonië en Griekenland naar Istanbul. Hier vind je het tweede deel van onze vierde etappe -in 2012- van Konya, een miljoenenstad in het weidse Anatolië, door de het oude vulkaanlandschap met haar wonderlijke steenformaties van Cappadocië, over de ruige bergketens van de Taurus, naar Iskenderun, die heerlijke kuststad in Zuid-Turkije dichtbij de grens met Syrië. Jeruzalem ligt dan nog 750 km, een oorlog en veel daarmee samenhangende ellende verder. Bommen vallen aan de andere kant van de grens. Mensen slaan op de vlucht. Vrede zij met u! “Inshallah!”.

  • verhaal gepubliceerd op: 3 februari 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
       

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Deze etappe was voor ons onderdeel van onze reis naar Jeruzalem: dé klassieke pelgrimstocht van onze cultuur. Onderweg vind je hier nog overal sporen van. Het is waardevol en een voorrecht om, naast ons leven als “herbergier aan de weg”, ook zelf weer als “pelgrim onderweg” te zijn. Wat een uitdaging om in deze tijd daar betekenis aan te geven. In Turkije is dat misschien niet eens zo moeilijk. Zo kwamen we bij een dorpje waaruit we al van verre muziek en stemmen hoorden. Een bruiloft?, een begrafenis? Nieuwsgierig liepen we het dorpje binnen. Bleek er een groot afscheid te zijn van dorpsgenoten die vertrokken naar Mekka. Heel feestelijk en met toeterende auto’s vertrok de optocht richting vliegveld. Wij liepen door, op weg naar Kudüs (zo heet Jerusalem in het Turks) en de tombe van Ibrahim/Abraham, onze gezamenlijke aartsvader, in Hebron. Een grote glimlach: al zijn de fenomenen soms zo anders, “Wij zijn van één bloed: gij en ik”.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

“Hoş geldiniz!” Welkom! Die enorme gastvrijheid die ons te beurt viel. Echt alleen daarom al kan ik je deze tocht aanbevelen. Dat blijft je bij en geeft je ook te denken. Welke waarde geef ik vorm in mijn leven? Welke waarden dragen wij uit als moderne westerse samenleving? Wat is er over van de werken van barmhartigheid? Ga lopen in Turkije en je zult zelf ondervinden wat het is om als vreemdeling zo gastvrij te worden onthaald. (Het woord “pelgrim” komt van het Latijnse “peregrinus” en betekent: vreemdeling). Het zal je veranderen 😉

Verdere hoogtepunten: die eindeloos prachtige en afwisselende landschappen, het graf van Rumi in Konya met zijn vele pelgrims, de wervelende derwisjen, de “karavanserai” (een overnachtingsplek voor karavanen) van Sultanhani, de Ihlara Vallei met zijn kerkjes uitgehouwen in de rotsen, de wonderlijke steenformaties in Cappadocië, de bijzondere vergezichten over de bergen, en dan de Middellandse Zee. Maar vooral: de contacten met de mensen onderweg.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

De openheid en hartelijkheid waarmee je tegemoet wordt getreden, dat is enorm!
Zoals de een bakker die ons in de bergen passeert: hij stopt, begint een praatje en geeft ons bij het afscheid zo’n mooie, ringvormige “simit” (broodje met sesamzaad). Later op die dag rijdt hij ons luid toeterend als een goede vriend voorbij. Zijn ronde zit erop. Of de loco-burgemeester in het kleine gehuchtje die ons uitnodigt in zijn huis. We slapen die nacht in de huiskamer.

Of dat minidorpje onder de vulkaan waar we vragen om de tent op te zetten. Dan blijkt een groot deel van de bevolking rond Aalsmeer te wonen en werken. “Kom mee, kijk hier zijn onze vrouwen brood aan het bakken”. In een schuurtje, in het halfduister, rollen tien vrouwen met stokken grote, platte broden, waarna ze kort worden gebakken.

Dikwijls als we een dorpje binnenlopen worden we vriendelijk begroet door mannen die bij het café thee drinken, in het Duits, Frans, Italiaans: “Ga zitten, chai?, vertel”.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Dit was misschien wel de meest afwisselende etappe van onze tocht tot nu toe (zo’n 6000 kilometer). Een diversiteit aan landschappen: kale, woestijnachtige vlakten, oude vulkanen met besneeuwde toppen, ruige kloven met rotswanden van meer dan 100 meter hoog en fresco’s in de verlaten historische grotkerkjes, bergen met bossen, bloemen, bijzondere steenformaties en vergezichten, en de lange, groene afdaling naar de Middellandse Zee.

Het eerste stuk was een rechte weg van Konya naar Aksaray: 150 kilometer lang. Eén autoweg met traktor-schapen-paden ernaast. Eén berg met wat bomen. Eén bocht. Af en toe een gehuchtje, en verder een plat, kaal landschap met veel elektriciteitspalen. Dat betekende ruim vier dagen gaan, in het voetspoor van oude karavanen. Een mentale uitdaging!
   

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Wij hadden de tent bij ons en door de vriendelijke ontvangst konden we die altijd wel ergens neerzetten. Vaak kregen we dan toch een plekje binnen aangeboden: de logeerkamer van de moskee, een ruimte bij een benzinepompstation of in een pizzeria. Hotels zijn er vooral in de steden, in allerlei prijsklassen. Onderweg kregen we de prima tip om te overnachten in “Ögretmenevi”, hotels die oorspronkelijk zijn gebouwd voor leraren van middelbare scholen.

Het eten is verrukkelijk en bijna overal te krijgen, in wegrestaurantjes of bij café’s in de dorpen. Daar vind je ook vaak een bakker of deze rijden rond. Water is in bewoond gebied altijd te krijgen. In de stillere gebieden is dat wat lastiger. Wij hadden voor noodgevallen een bordje gemaakt zodat we aan voorbijgangers duidelijk konden maken dat we om water verlegen zaten. Het gaf een veilig gevoel, en we hebben het nooit hoeven gebruiken.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Wij liepen in oktober. Dat was een mooie tijd. Nog niet te koud, ook niet in de bergen. (Ons hoogste punt was rond de 2000 meter. In de winter ligt daar sneeuw). En niet meer zo warm: je loopt door kloven en steenformaties, als de zon dan recht aan de hemel staat is het er heel heet. In Iskenderun aan zee was het heerlijk, zon en een beetje wind.

Kortom: ga in het voorjaar of najaar en vermijd de hete zomer en de koude winter.

 

Was het een zware tocht?

Het is een stevige tocht. Eerst die lange weg naar Aksaray, daarna de bergen in. Op veel plaatsen werd aan de weg gewerkt. Om dan kilometers omhoog te gaan over gravelwegen, dat viel niet mee.
Ook was het soms zwaar om de lieve aanbiedingen van vrachtwagenchauffeurs te weerstaan: ”Hé mafkezen, met rugzak en kar, kom, ik neem je graag mee”, “Hayır, hayır, teşekkür, yayan, hepsi yayan!” – “Nee, nee, bedankt, wij lopen, wij willen alles lopen” 😉

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Lengte: 700 km
  • Markering: geen.
  • Het is geen bestaande wandelroute. Wij gebruikten kaarten uit een gedetailleerde wegenatlas. Dat was goed te doen. Op enkele uitzonderingen na liepen wij over vrij stille asfaltwegen.
       

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Heb je nog iets van de oorlog in Syrië gemerkt?
Op het laatste stuk van onze etappe zagen we geleidelijk meer militaire voertuigen op de weg. Bewoners waarschuwden ons dat het gevaarlijk werd. In Iskenderun raadde de politie ons af om verder te gaan. Daarom werd dat ons eindpunt, ook al merkten we er niets van de oorlog: kuierende mensen op de boulevard langs een blauwe zee, dansende kinderen. Terwijl aan de andere kant van de bergen Aleppo werd verwoest… Dat snijdt door je ziel.

“Waarom neem je nu niet de boot naar Jerusalem?”
In Gouda werkte ik in de jaren negentig met vluchtelingenkinderen: alles achter je laten, niet terug kunnen naar huis, leven met afscheid en pijn. Graag droom en hoop ik mee dat het in Syrië weer vrede zal zijn. Dan trek ik graag verder met hen die daar hun thuis hadden.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

In het digitale archief van onze herberg. De onderstaande video geeft een impressie van onze vierde etappe, van Yalova via Konya naar Iskenderun. (Van Istanbul namen we de veerboot naar Yalova. Anders hadden we nog eens twee dagen door de stad moeten lopen. Dit hadden we bij aankomst in Istanbul, in 2011, overigens wèl gedaan. Een zeer indrukwekkende ervaring, zo’n mega-stad in ontwikkeling: van schaapskudden tot mega luxe winkelcentra).

 

De inhoud van deze video is niet standaard beschikbaar.
Door te klikken op [accepteer] in de banner onderaan de pagina of op een banner (die bij elke video getoond wordt) ga je ermee akkoord dat er third party cookies kunnen worden geplaatst op jouw computer en kan je alle video's op de website bekijken .

 

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Huberta

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.