ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Kortrijk – Trondheim

Verteller:

In 2016 liep ik vanuit Kortrijk tot Trondheim, pelgrimsoord rond Sint Olav, een tocht van een 2700 km (een omweg over Hamburg inbegrepen). Door Vlaanderen, Nederland en Duitsland zocht ik mijn eigen weg, met de Jakobswegen als richtsnoer (weliswaar in de omgekeerde richting) en met een bijzonder oog voor spirituele oorden onderweg. In Denemarken kon ik de “Hærvejen” volgen en in Noorwegen was er natuurlijk de historische Olavsweg. Op dit schitterend pad kreeg ik het gezelschap van mijn vrouw Gilda als stapgenoot, geluk moet je kunnen delen.

  • verhaal gepubliceerd op: 18 maart 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Het vertrekpunt was een bedevaartsoord (het graf van de zalige Broeder Isidoor in Kortrijk) en de aankomstplaats was de Nidarosdom met het verdwenen graf van de heilige Olav in Trondheim. Mijn tocht leidde langs andere pelgrimsoorden en gewijde plekken uit mythische tijden. Het was een tocht vol verwondering en overgave, tussen twee antipoden: de brave ”Broeder Goed” en de wrede veldheer Olav. Ik liet mij vol verwondering leiden door Broeder Isidoor en liet de weg ontstaan al lopend, onderweg zoekend naar het spirituele, God, “het God”. Die vond ik, maar niet waar Hij/Zij/Het aangekondigd stond. Ik vond ook mezelf.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Eens de eigen plannen en bekommernissen losgelaten, werd elke dag een hoogtepunt, telkens weer. Maar als pelgrim vol verwondering lopen op paden, waar men zelden een pelgrim ziet, leverde zoveel bijzondere ontmoetingen op. Ik denk aan de gepassioneerde beroemde kunstenaar, aan de cabaretier in zijn crypte, aan Wim die de engel Rafaël op bezoek kreeg, de Duitse jongen met de grote levensvragen en de drie witte wijze vrouwen. Er waren de talrijke megalieten van de trechterbekercultuur in Duitsland en de Vikinggrafheuvels in Jutland. En ik blijf nagenieten van de sprookjesachtige kathedraalruïne van Hamar en zovele warme gastvrijheid onderweg. Maar één hoogtepunt steeg boven alles uit: de vijfdaagse doortocht van de Dovrefjell. Daar ontmoet je weinig mensen, maar des te meer schoonheid, stilte, God…

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Tot Jutland liep ik vaak op “ongebaande pelgrimspaden” maar met oog voor het spirituele in zijn breedste betekenis. Dit leverde heel wat bijzondere, vaak verrassende ontmoetingen op. Men was immers niet gewoon aan passerende pelgrims. Het steeds weerkerende Waarom? leidde tot diepgaande, vaak confronterende gesprekken. Het Olavspad in Noorwegen is dan weer een historisch pelgrimspad, maar toch weinig belopen. Dit zorgde dan eerder voor boeiende internationale ontmoetingen met de weinige andere pelgrims.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Vlaanderen, Nederland en Duitsland leverden de gekende landschappen, maar geregeld was ik toch verrast door de prachtige natuur onderweg. De Hærvejen was een echte verrassing als natuurlijk en licht heuvelend pad door het vlakke Jutland. Het Olavspad leverde een scala aan prachtige panorama’s langs helderblauwe meren en fjorden. Maar hier steeg de Dovrefjell boven alles uit (letterlijk en figuurlijk): rotsige toendra, korstmossen in duizenden kleuren, moerassen en bergriviertjes met rolkeien en ononderbroken vergezichten.

  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Ik wou mijn dagelijkse pelgrimsvrijheid behouden, dus ging ik elke morgen op weg en wachtte af wat en waar de dag mij zou brengen. Zo vond ik telkens weer een sympathieke slaapplaats, soms heel spartaans, soms luxueus en liefst nog bij de “engelen van de weg” zoals elke pelgrim die kent. In Jutland is dan weer langs de oude weg een netwerk van onbemande pelgrimsherbergen en uitgeruste shelters uitgebouwd. Ook langs het Olavspad zijn voldoende onderkomens, maar veel beperkter en soms duur. Er zijn B&B’s, gastvrije pelgrimsherbergen in oude historische boerderijen en sympathieke onbemande hutten waar een enveloppe hangt om je bijdrage in te deponeren. Maar wie de kosten beperkt wil houden neemt toch best een tentje mee. Afgezien van de 100 km doortocht op de Dovrefjell-hoogvlakte was het vinden van een winkel onderweg, mits enige planning, geen probleem.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Er is maar een grote beperking: de doortocht van de Dovrefjell. Dit kan slechts van juni tot september. Zowel in Denemarken als in Noorwegen is de pelgrimsaccommodatie vaak ook gesloten buiten deze periode. De tocht door Vlaanderen, Nederland en Duitsland kan in principe altijd, afhankelijk van de weersomstandigheden.

 

Was het een zware tocht?

Het was een lange tocht (een goeie 100 dagen), hetgeen het mentaal geen lichte tocht maakt. Fysisch waren er evenwel alleen in Noorwegen een aantal zware, maar doenbare, trajecten over bergpaadjes.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Tot Denemarken: eigen weg te zoeken.
  • Doorheen Jutland is er de Hærvejen (472 km), perfect bewegwijzerd.
  • Met de ferry (één dag) vanuit Frederikshavn bereik je Oslo.
  • Het Olavspad tot Trondheim (652 km) is eveneens perfect aangeduid met het Olavslogo.
  • Mijn tocht te voet was 2.700 km lang, inclusief wat “omwegen” van in totaal enkele honderden kilometers.  

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Je was op zoek naar “het God”, heb je die gevonden?
Jawel, onderweg vond ik de Absolute Kunstenaar.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Van deze ongemeen boeiende tocht is een boek verschenen, een spiritueel reisverhaal onder de titel “De ogen van de muskusos”. (ISBN 9789491144875, 301 p., 22,50 €). Verkrijgbaar in elke boekhandel en via het boekeninternet. 

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Paul

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.