Verhaal

London – Canterbury

Verteller:

London Bridge is in de 14e eeuw dé grote oversteek van de Thames. Aan de zuidkant ligt Southwark met zijn kathedraal en er kan overnacht worden in herbergen als de Tabbard. Geoffrey Chaucer (1343 – 1400) sluit zich aan bij andere pelgrims die naar Canterbury gaan. Ze willen naar het graf van de martelaar Thomas Becket die daar vermoord werd in de kathedraal. Hij wil ons graag verslag doen van hun tocht, alleen excuseert hij zich bij voorbaat omdat zijn medereizigers niet allemaal nette mensen zijn.

De waard heeft schik in zijn gasten en stelt voor als gids mee te reizen en onderweg een verhalenwedstrijd te houden. Wie het beste kan vertellen, krijgt op de terugweg een gratis maaltijd in de Tabbard. Het lijkt een goed idee en vroeg in de ochtend gaat de groep op pad. Onderweg worden de “Canterbury Tales” verteld.

  • verhaal gepubliceerd op: 5 december 2017
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

In de nadagen van mijn werkende bestaan werd ik getroffen door kanker en krabbelde weer op met behulp van de medische stand. Ik zocht een richting de toekomst in en keek daarvoor terug op mijn leven. Ik selecteerde daaruit een paar waardevolle zaken zoals mijn studie Engels, mijn ervaringen met lange afstand wandelen en mijn humanistische blik op het leven. Een pelgrimstocht in het spoor van de Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer ligt dan voor de hand. Het is een viering van de kringloop van het leven:   

“Wanneer april met zoete regen
De droogte van maart heeft doordrenkt
En in elk adertje het sap omhoog komt
Waardoor de bloemen bloeien gaan,
Dan willen mensen op pelgrimstocht gaan.
En vooral vanuit de verste uithoeken van het land
Komen ze naar Canterbury.”
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

De opluchting als je vanuit het absurde winkelcentrum “Blue Water” via een brandweergang ontsnapt aan de gekmakende drukte van London. Je staat oog in oog met een paard dat dan weer rustig door graast in de boomgaard.

De realisatie dat Chaucer alles bij elkaar heeft gefantaseerd. Op een stil pad hoorde ik van ver een ruiter aankomen. Een groot deel van de 29 pelgrims van Chaucer gingen te paard. Hoe kan de schrijver ons doen geloven dat een verhaal dat verteld wordt op de rug van een paard gehoord kan worden door de anderen

Het stille gastvrije kerkje van Bobbing tussen de snelwegen.

Na afspraak per internet is het mogelijk de dienst in de kathedraal van Canterbury bij te wonen. En als je dan bij naam wordt welkom geheten, voel je een onderdeel van een lange traditie.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

De route tussen Londen en Canterbury wordt niet plat gelopen door pelgrims. Ergens zijn mensen zich bewust van het fenomeen, maar ze vinden jouw tocht niet zo belangrijk. Je maakt hen dus mee in hun gewone gedoe. Ze maken grapjes met je in de pub waar je eet, verwelkomen je op hun dorpsbazaar. De taalcontacten zijn voor de meeste Nederlanders makkelijker dan in zuidelijke landen. Dat maakt vragen naar de weg, eetgelegenheden, bussen, enzovoort erg eenvoudig.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Kent betekent beboste heuvels en appelboomgaarden. De route gaat langs kleine dorpjes met een lange historie die overal aan af te lezen is.
En dan toch het schrille contrast met de snelwegen die je soms kruist, de metropool Londen en de provincieplaatsen Rochester en Canterbury. Canterbury is ineens een centrum van toerisme met vooral veel schoolklassen van het continent en de High Street met alle prullaria die zo in trek zijn bij die generatie.
  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Engeland is nog steeds duur. Dus in Londen en Canterbury jeugdherbergen. Bed en breakfast en een verblijf in een schuur voor seizoenswerkers maken het compleet. Bijna elke pub die je aandoet is goed voor een stevige maaltijd of een ontspannen drankje tegen redelijke prijzen.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Chaucer schrijft: “Whan that Aprill with his shoures soote, the droghte of March has perced to the roote. And the yonge sonne hath in the Ram his halve cours yronne.” Voor hem is het duidelijk – de eerste helft van april. Ergens in de buurt van Pasen dus. Maar begin mei maakt een pelgrim de overweldigende bloesem van de appelbomen mee en de felgele koolzaadvelden. In de zomer loop je tussen de wuivende tarwevelden en in september liggen de aardbeien en appels voor het oprapen.

 

Was het een zware tocht?

Niet echt. Op de meeste plekken is er binnen een kilometer of vier openbaar vervoer te vinden voor wie het te zwaar vindt.
  

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

Zo’n 85 kilometer waarvan twee trajecten met bus en trein. Goed te doen in vier dagen met tijd om rond te neuzen in dorpen en kerken.

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Geen. 

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Aanvulling(en) op het verhaal van Anneke

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.