ontdekken & ontmoeten

Lourdes en Pyreneeën

In 1858 verklaarde Bernadette Soubirous, toen een 14-jarig meisje, dat zij tussen 11 februari en 16 juli in een grot bij Lourdes verschillende verschijningen had gezien van een “dame in het wit”. De Kerk zou deze enkele jaren later gaan beschouwen als verschijningen van Maria, waarna geleidelijk het huidige Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes ontstond.
Aan het bronwater van de grot worden heilzame kwaliteiten toegeschreven. Inmiddels zijn 70 wonderbaarlijke genezingen officieel erkend door de Kerk.
Jaarlijks komen miljoenen pelgrims uit de hele wereld naar deze bedevaartplaats aan de voet van de Franse Pyreneeën.
In 2008 heb ik een bezoek aan Lourdes gecombineerd met een vierdaagse rondwandeling door de voet van de Pyreneeën, vanuit het Heiligdom en terug.

 

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Lourdes is een bedevaartsplaats. Het gaat de vele pelgrims vooral om een bezoek aan het Heiligdom zelf, niet om de reis daar naar toe.
In 2008 heb ik mijn bezoek aan Lourdes gecombineerd met een vierdaagse rondwandeling. Waar in Lourdes vooral aandacht is voor fysieke genezing (ziekte, ongeval, beperking), stond mijn tocht vooral in het teken van innerlijke genezing, van heel-wording. Centrale vragen waren voor mij: “Kun je contact maken met je innerlijke kern?” en “Mag en kun je zijn wie je bent, zowel met je licht- als met je schaduwkanten?”. Ik denk dat als je dat kunt, je ook in contact kunt komen met het goddelijke, het universum, èn met het dagelijks leven. Je bent dan als het ware het punt waar hemel en aarde elkaar raken.
Zodoende werd ook de reis (van en) naar het Heiligdom belangrijk, en werd het voor mij een pelgrimstocht. Sindsdien maak ik deze pelgrimstocht elk jaar met een groep mensen die met elkaar, en met dit thema, op pad willen gaan.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

De voettocht van vier dagen gaat door prachtige, heel afwisselende landschappen. (Zie ook hierna).
In Lourdes zelf vond ik vooral het kaarsenritueel en de lichtprocessie heel indrukwekkend, en -tot mijn verrassing- ook mijn bezoek aan de grot. Ik sta en ga zelf niet in de katholieke traditie en heb daarom niets met -bijvoorbeeld- wonderlijke verschijningen. Toch heb ik in de grot een heel bijzondere energie ervaren. Is het de energie van al die miljoenen pelgrims die hier, ieder voor zich met hun bijzondere redenen, betekenis geven aan deze plek die daardoor “als vanzelf” voor velen een bijzondere betekenis krijgt?

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Na de drukte van Lourdes valt extra op dat je onderweg nauwelijks mensen tegen komt. Toch heb ik regelmatig een bijzondere gastvrijheid ervaren.
Toen we met een groep aankwamen in Saint-Pé-de-Bigorre, kwam een vrouw ons tegemoet die ons aanbod om de sleutel van de mooie, historische kerk te gaan halen, zodat we die konden bezichtigen.
In het kleine, bijna onooglijke dorpscafeetje van Asson werd een heerlijke lunch voor ons klaargemaakt.
In Lourdes zelf vond ik het zeer bijzonder te ervaren hoe mensen uit alle hoeken van de wereld, oud en jong (meestal niet-Europeanen), zonder onderscheid naar ras en maatschappelijke plaats, samen komen op zoek naar zingeving, inspiratie, het hogere.
Verder viel mij op dat veel mensen, net als ik, jaar-in-jaar-uit terugkomen naar Lourdes. Misschien niet zozeer omdat zij een wonder verwachten, maar vooral vanwege de ontmoetingen met anderen die, net als zij, moeten (leren) omgaan met ziekte, beperkingen.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

De grote afwisseling.
De eerste dag kon ik rustig inlopen, in westelijke richting, stroomafwaarts langs de Gave de Pau, met uitzichten op de keten van de Pyreneeën.
De tweede dag volgde ik het zijriviertje de Ouzom, in zuidelijke richting, steeds verder de bergen in door een steeds smallere kloof, naar Arbéost met het mooie kerkje.
De derde dag liep ik naar het oosten en stak ik een bergrug over via de Col de Soum. Het was in meerdere opzichten een hoogtepunt. Onderweg zie je er vale gieren en wilde paarden, en vaak loop je er boven de wolken.
De vierde dag liep ik langs de Gave de Pau in noordelijke richting terug naar Lourdes.
   

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

In Lourdes is veel accommodatie voor bedevaartgangers, maar het informatiecentrum voor pelgrims naar Santiago kan je informeren over andere accommodatie. 
Het klooster in Lestelle-Betharram biedt onderdak. Het is een heiligdom, met een bijzondere kerk en een kruiswegstatie (op de route).
In Arbéost is een auberge voor fietsers en wandelaars.
Op deze adressen biedt men een warme maaltijd en ontbijt.
In de vallei van Argelès-Gazost is veel accommodatie, maar niet specifiek voor pelgrims: Meer informatie: Office de Tourisme.
Onderweg zijn er meestal geen winkeltjes of deze zijn slechts beperkt open. Je kunt dus het beste lunchpakket meenemen.

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Eind mei / begin juni tot eind september. Daarvoor en daarna kan de route op de hoogste punten onbegaanbaar zijn vanwege de sneeuw.

 

Was het een zware tocht?

Met name de oversteek van Arbéost (769 meter) via de Col de Soum (1543 meter) naar de vallei van Argelès-Gazost (ca. 600 meter) kan pittig zijn, ook afhankelijk van het weer. Verder is deze rondwandeling niet zwaar.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

De vierdaagse rondwandeling is 100 km lang.
Het is een combinatie van enkele gemarkeerde wandelroutes (de pelgrimswegen Chemin du piémont pyrénéen of (een variant van) de Chemin d'Arles, die vanaf Lourdes een stuk gelijk op lopen, en de GRP Tour du Val d'Azun), een “Voie Verte” (een fietsroute langs een voormalige spoorbaan van Saint-Savin naar Lourdes), en kleine asfaltwegen.
De route is makkelijk zelf uit te stippelen, bijvoorbeeld aan de hand van de IGN kaart (1:25.000) Lourdes / Argèles-Gazost / le Lavedan.

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Hoe is het verder gegaan met Bernadette Soubirous?
Er zijn veel versies van dat verhaal. Duidelijk is, dat er na haar melding van wonderlijke verschijningen eerst vooral veel twijfel en argwaan was. Pas na enkele jaren werden de verschijningen officieel door de Kerk erkend, als verschijningen van Maria. (Bernadette zelf heeft het nooit over Maria gehad). Mijn indruk is dat, toen het eenmaal zo ver was, “men” besloot dat Bernadette van het toneel moest verdwijnen. Alle aandacht moest immers uitgaan naar Maria. In 1866 is Bernadette ingetreden in een klooster in Nevers, waar zij niet mocht spreken over haar ervaringen. In 1879 is zij daar overleden, pas 35 jaar oud. In 1925 werd zij zalig verklaard. Haar graf in Nevers is een -bescheiden- bedevaartsplaats op zich geworden.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?