ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Olavspad Zweden (Selånger-Trondheim)

Verteller:

Nadat ik een wandelgids bij de route van Oslo naar Trondheim had gemaakt, was ik zo betrokken geraakt bij de pelgrimsroutes in Scandinavië, dat ik in 2016 het plan opvatte om een andere belangrijke route naar Trondheim te lopen (en te beschrijven). De zogenaamde St. Olavsleden (St. Olavspad) van de Zweedse oostkust naar Trondheim: een Scandinavische “coast tot coast”. Deze route is zo’n 580 km lang: ongeveer een maand lopen. De eerste twee weken had ik gezelschap van vriendin Maddy, na tien dagen voegde vriendin Jos zich bij ons en ook zij bleef twee weken. De laatste week liep ik alleen.

Dit Olavspad volgt het spoor van Olav Haraldsson die in 1030 vanuit zijn ballingschap in Zweden bij Selånger aan land kwam en met zijn mannen via de aangewezen reisroutes naar Noorwegen marcheerde om zijn verloren koningschap opnieuw te claimen. Hij viel bij Stiklestad, niet ver van Trondheim. (In de middeleeuwen was Trondheim, toen Nidaros geheten, de hoofdstad van Noorwegen). Hij werd begraven op de plek waar nu de Nidaros-kathedraal staat en werd kort daarna heilig verklaard. In de middeleeuwen was zijn graf een even belangrijke bedevaartbestemming als Santiago, Rome of Jeruzalem.

  • verhaal gepubliceerd op: 15 januari 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
      

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Het was zeker een pelgrimstocht, maar ik ben niet religieus. Ik hou gewoon van pelgrimsroutes omdat ze langs cultuurhistorische plekken komen. Voor mij is de combinatie cultuur en natuur erg aantrekkelijk. Bovendien hebben pelgrimsroutes iets extra’s. Dat heeft te maken met de mensen die voor een pelgrimsroute kiezen, de manier waarop je ontvangen wordt onderweg en het gevoel deel uit te maken van een doorlopende geschiedenis. Je voelt je anders dan op een willekeurig langeafstandspad en dat anders voelt fijn.

Het heeft ook te maken met tijd. Loop je langer dan een week of twee, dan ben je toerist af en wordt je wereldburger of pelgrim, losgezongen van je dagelijks leven. Dat geeft een gevoel van vrijheid dat ik elders in het leven niet ervaar.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Ik was erg verrast door het platteland van Zweden. Ik had het vooroordeel dat er veel door of langs saaie productiebossen gelopen moest worden, maar dat was niet het geval. Je loopt veel langs rivieren en meren met alle mooie uitzichten van dien. Daarnaast kom je langs enkele indrukwekkende watervallen en loop je door fraaie bossen. Ook was ik onder de indruk van het lege land vlak voor de grens met Noorwegen en de prachtige afdaling door de bergen net na diezelfde grens.

Verder bewaar ik heerlijke herinneringen aan alle mooi gelegen, vaak kleinschalige overnachtingsplekken waar rust, ruimte en gastvrijheid eerder regel dan uitzondering waren.
  

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Deze route is nog relatief onbekend. Je komt niet zoveel andere pelgrims tegen, dus wanneer je anderen ontmoet is dat meestal een hartelijk en warm contact. De ontmoetingen met de Zweden en Noren verlopen ook heel aangenaam. Ze spreken trouwens bijna allemaal Engels dus je kunt goed praatjes maken. De uitbaters van de overnachtingen zijn hartelijk. In Zweden ben je als “toerist” erg welkom en je merkt aan alles dat men het erg leuk vindt dat buitenlanders het St. Olavspad bewandelen.
  

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Wanneer je op de kaart van Zweden kijkt, zie je dat het Olavspad langs de doorgaande weg en het spoor naar Noorwegen loopt. Deze route is al eeuwenlang een belangrijke verbinding tussen de twee landen. Het spoor en de snelweg E14 schrikken misschien af bij het plannen van een grootse pelgrimstocht, maar in de praktijk is het veel minder erg dan het lijkt. Wel is het zo dat je relatief veel over asfaltwegen loopt. Daarnaast vormt de gravelweg (grusväg) een belangrijk deel van de ondergrond. Maar de algehele beleving is toch een natuurtocht. Er is veel minder verkeer dan in Nederland en de wegen lopen dwars door het boerenland en de wilde natuur. Tot aan de Noorse grens loop je in principe omhoog naar het hoogland, maar het stijgingspercentage is zo gering dat je dat nauwelijks merkt. Eenmaal de grens over is het terrein veel bergachtiger en, ondanks het feit dat je uiteindelijk naar zeeniveau daalt, wordt er meer geklommen en gedaald.
Hier vind je aanvullende informatie.
  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

De route is voorzien van voldoende accommodatie. Niet zo dicht op elkaar als op de camino, maar in de regel heb je iets te kiezen. Je komt terecht bij mensen thuis, in hostels, hotels, op boerderijen en in traditionele vakantiehutten op campings. Neem een slaapzak of lakenzak mee, want zonder het huren van linnengoed ben je goedkoper uit en in een enkel geval valt er niets te huren. Bij veel accommodaties kun je ontbijt, lunchpakket en avondeten bestellen.

Op sommige stukken zijn supermarkten of horecagelegenheden schaars en zul je zorgvuldig willen plannen wat betreft je voedselvoorraad. Water is nooit een probleem. Dat kun je altijd aan de mensen vragen die aan het pad wonen, er is altijd een kraantje op de begraafplaats van een van de vele kerken die je passeert en op de hoogvlakte kun je het water zo uit de snelstromende riviertjes tappen. Voor koffie en thee is het praktisch om een thermosfles mee te nemen. Hier en daar kom je langs cafeetjes, maar zeker niet iedere dag en zeker niet iedere dag op koffie- en/of theetijd. 

Wil je met een tent op pad, weet dan dat je vrij mag kamperen voor een nacht.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

De beste tijd is tussen eind mei en begin september. Voor juni stroomt er veel smeltwater door de rivieren die dan soms voor overstromingen zorgen. En vroeg in jaar kan de sneeuw nog niet verdwenen zijn. Half september is het toeristisch zomerseizoen afgelopen en sluiten veel accommodaties hun deuren.

 

Was het een zware tocht?

Deze tocht is niet zwaar, zeker het stuk door Zweden niet. Je loopt heel langzaam omhoog naar de Scandinavische hoogvlakte. Eenmaal de grens over moet er veel meer geklommen en gedaald worden.
  

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • Lengte: Selånger naar Trondheim 564 km op papier, in de praktijk iets meer.
    Een route met ontzettend veel afwisseling. Na de meer bebouwde kust, een slinger van dorpjes, en dan diepe bossen, rivieren, meren, rust, ruimte en schone lucht. Eenmaal in Noorwegen meer bergachtig gebied.
  • Markering: met het Olavskruis, gecombineerd met teken voor culturele bezienswaardigheid. Het pad is heel goed gemarkeerd.
  • Hoogteverschillen: Aanvankelijk erg weinig. Er zijn wel klimmetjes maar dat stelt allemaal niet zoveel voor. Pas in Noorwegen gaat het meer op en neer.
      

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Waarom pelgrimeren in een duur Scandinavië?
Zweden heeft de naam duur te zijn, maar dat viel me erg mee. Vooral de accommodatie, die vond ik vaak goedkoper dan in Nederland. Noorwegen is wel duur, maar de tocht en het land compenseren veel. Bovendien kom je niet zoveel gezellige horeca tegen, dus je wordt niet zo verleid tot impulsuitgaven.
  

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Meer informatie kan je vinden op de website van de pelgrimswegen in Scandinavië. Hier vind je informatie over arrangementen met of zonder bagagevervoer. (Deze organisatie is van een Nederlands stel dat aan de route woont). Verder kun je terecht op mijn eigen website. En ik vermeld hier graag dat ik de Nederlandse gids bij het St. Olavspad door Zweden en Noorwegen heb geschreven.

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Ria

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.