ontdekken & ontmoeten

pelgriMEER – herbergiers

pelgriMEER is als een digitale herberg langs minder bekende pelgrimswegen. Hieronder stellen wij, de herbergiers van pelgriMEER, ons kort voor:
   
Arno Cuppen

In 1999 liep ik vanuit huis via Santiago de Compostela naar Kaap Finisterre. Het was een prachtige reis die, achteraf gezien, mijn leven zou veranderen. En ook dat van Huberta, mijn vrouw, die een jaar later haar eigen tocht liep, van Le Puy-en-Velay naar Santiago. In 2002 heb ik mijn baan opgezegd en daarna, samen met Huberta, een pelgrimsherberg opgezet in Saint-Jean-Pied-de-Port (Frankrijk): L’Esprit du Chemin. In 2014 is de herberg verhuisd naar het, bijna gelijknamige, gehucht Le Chemin (vlakbij Vézelay, Frankrijk).
Een belangrijke reden om uit Saint-Jean te vertrekken was dat -zeker vanaf daar- de Camino steeds drukker werd en het werk in de herberg dus steeds minder persoonlijk. Wij kozen daarom voor onze nieuwe herberg een plek aan de nog weinig begane Pelgrimsweg van Vézelay:  “de meest authentieke van de vier Franse pelgrimsroutes die naar Santiago lopen.” (OpPad.nl). Bovendien was Vézelay in 1999 voor mij de eerste grote mijlpaal van mijn reis. Ik had sterk het gevoel dat daar, in die mooie basiliek, even een tip van de sluier van het grote mysterie werd opgelicht. Zo kreeg ik meer dan ooit tevoren oog voor dat wat eenvoudig, mooi en echt is.
Weg van de drukte, op zoek naar nieuwe wegen èn naar dat wat een reis echt betekenis geeft. Daar gaat het ook om bij pelgriMEER en daar zet ik mij dus graag voor in.

neem contact op met Arno

   
Pieter-Bas de Jong

Ik ben 27 als ik onbetaald verlof neem, mijn huis onderverhuur en mijn rugzak op doe. In drie maanden loop ik met een kaart in de hand naar Spanje. In september 1997 bewijs ik vooral aan mezelf dat vele kleine stapjes kunnen leiden tot iets groters, als ik aankom op het plein voor de kathedraal in Santiago de Compostela. Voor het eerst, en alleen.

Tien jaar later sta ik nogmaals op het plein met mijn (nu) vrouw (Ellen) en in 2010 staan we daar samen met onze dochter (Fenna – 2008). Tegenwoordig maken we ook met onze zoon (Thije – 2011) pelgrimswegen onveilig. We verleggen onze grenzen: op de fiets, te voet en surplace.

In het pelgrimeren voel ik een sterke verbinding met mijn verleden (als we samen staan op een plek waar ik eens alleen heb gestaan), de geschiedenis, andere pelgrims, elkaar en ‘meer’. Dat kan in het fysieke ‘op tocht’, maar vooral ook door wat doen in het dagelijks leven thuis. Het pelgrimeren is er voor ons altijd. In onze persoonlijke ontwikkeling, het begeleiden van onze kinderen naar volwassenheid, door bewust en duurzaam te leven als gezin en in praktische zin onder andere door ons huis open te stellen als Vrienden-op-de-Fiets logeeradres langs het Jabikspaad, het op weg helpen van andere pelgrims als Pelgrimwijzer en als “herbergier” in de digitale herberg van pelgriMEER.

Allemaal kleine dingen, die samen deel uitmaken van iets groters.

neem contact op met Pieter-Bas


Cor Kuyvenhoven

Hoewel ik het wandelen niet van huis uit heb meegekregen gingen mijn vrouw en ik wel met onze kinderen veel op pad. Lekker spannend: huttentochten lopen!
In 2004 liepen we samen onze eerste pelgrimstocht, het grootste stuk van de Franciscaanse voetreis in Italië. Daarna volgde in 2009 de voettocht naar Rome vanuit ons huis in Zeeland. Vele pelgrimstochten, samen met mijn vrouw, volgden in de jaren daarna.

Het leggen van verbindingen tussen mensen, het gevoel dat we samen – leven, ben ik onder invloed van mijn pelgrimstochten steeds belangrijker gaan vinden. Allereerst is er de verbinding met jezelf: wie ben ik, wat wil ik met m’n leven, wat doet zo’n langere wandeling met mij, hoe houden m’n voeten zich? Daarnaast is er de verbinding met de ander.  Dat kan een reisgenoot zijn of iemand die je ’s avonds op je overnachtingsplaats aantreft; het kan ook de boer zijn die je onderweg wat te drinken aanbiedt. Er ontstaat een openheid waarin je veel makkelijker aan anderen vertelt wat je raakt en bezig houdt. Er is vaak bij de ander oprechte belangstelling voor jouw levensverhaal. En al pratend en luisterend zie je voor jezelf nieuwe mogelijkheden, een nieuwe weg opent zich.

Soms, heel even, merk je dat die verbinding nòg een dimensie heeft en voel je je verbonden met dat wat moeilijk een naam te geven is. Wandelen maakt een vorm van spiritualiteit los in veel mensen.  Wat mijzelf betreft: pelgrimeren heeft mij opener gemaakt, laat me meer relativeren en minder organiseren en laat mij meer verlangen naar en genieten van de stilte.

Ik doe van harte mee als “herbergier” van pelgriMEER omdat daar aandacht is voor de vele ervaringen die je tijdens je tocht op doet en omdat het leggen van verbindingen tussen pelgrims op deze wijze wordt bevorderd.

Tot slot: onder de noemer Tevoetisgoed organiseer en begeleid ik elk jaar kleinschalige voet- en pelgrimstochten in binnen- en buitenland.

neem contact op met Cor