ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Vía de la Plata

Verteller:

In maart en april 2018 heb ik samen met mijn partner Cees de Vía de la Plata gelopen. Deze tocht gaat van Sevilla, Zuid-Spanje, naar Santiago de Compostela, in Noordwest Spanje en is 1000 km. Daarmee is het de langste camino in Spanje. We hebben deze tocht in ruim 6 weken gelopen.
In het najaar van 2017 ben ik met pensioen gegaan en heb ik alle activiteiten stop gezet. Daarna heb ik de Walk of Wisdom rondom Nijmegen gelopen. We wilden echter ook graag samen een tocht lopen om de nieuwe fase in te gaan. We zijn nu immers beiden met pensioen. En er was nog een reden.
Cees heeft in het voorjaar 2017 een open hart operatie ondergaan. Hij is hiervan goed hersteld en kan weer voettochten maken. We voelen een enorme dankbaarheid dat we dit samen konden doen.
We hebben gekozen voor maart en april omdat de temperatuur dan goed zou zijn en de lente in aantocht.

  • verhaal gepubliceerd op: 13 oktober 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
       

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Wat is het dat een voetreis een pelgrimstocht is of wordt?
Is het de reden om op pad te gaan? Zijn het de prachtige landschappen, de intensiteit van de tocht, de weersomstandigheden, de stilte, de ontmoetingen, de slaapplekken, het naar een heilige plek lopen, de dankbaarheid? Ik kan vanuit mijn hart zeggen dat ik deze tocht echt als een pelgrimstocht ervaren heb, juist door de combinatie van alles en zeker de intensiteit.
Iedere ochtend na het ontbijt, als de rugzak was ingepakt, een korte meditatie en een tekst voor de dag, daarna gingen we op pad.
De eerste week ben je fysiek bezig, dan mentaal en dan met je ziel. Al lopend ben je niet alleen bezig met de buitenkant maar zeer zeker ook met de innerlijke weg en dat maakt de tocht een pelgrimstocht.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

Iedere dag was het een verrassing waar we terecht zouden komen.
Zo konden we op een dag, door de hevige regenval, een deel van de route niet lopen en kwamen we na een lange tocht over asfalt uiteindelijk aan op een camping. De ontvangst was hartverwarmend. We kregen een prachtige kamer. ’s Avonds werd een heerlijke maaltijd voor ons klaargemaakt en we hadden mooie gesprekken. De andere ochtend werden we door de eigenaar weer op de route gezet.
Ook een hoogtepunt was Goede Vrijdag. We kwamen door een dorpje. We hadden het koud, er viel natte sneeuw en er waaide een gure wind. We zagen dat een kerkje open was. We liepen naar binnen en zagen drie vrouwen die bezig waren met de voorbereiding voor de processie. Ze hadden in de kerk drie elektrische kacheltjes staan. Ze stonden op en wij moesten hun plek innemen, zo warm en liefdevol. We werden geraakt door de overgave waarmee de vrouwen bezig waren. Verwarmd vervolgden we onze tocht.
En nog een hoogtepunt was het aankomen in Salamanca, de zon scheen volop!

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Op de route was het erg rustig. Deze route wordt gewoonlijk al minder belopen en door de slechte weersomstandigheden was het nu nog minder druk.
Het was steeds opnieuw geweldig hoe we in gesprek kwamen met de plaatselijke bevolking, soms met handen en voeten. Wij spreken alleen maar camino Spaans en de bevolking in de dorpen spreekt amper Engels. Toch was het steeds hartverwarmend. We hebben ook een aantal keren Spaanse gastarbeiders ontmoet. Ze lieten vol trots horen dat ze Nederlands of Duits spraken.
We hebben op onze tocht maar enkele pelgrims ontmoet. De meesten hadden al een keer een tocht naar Santiago gelopen. Met een enkeling ging het gesprek over de afstand en het aantal kilometers. De meeste gesprekken gingen over het leven, de samenleving, wat ons bezig houdt, en natuurlijk over het weer. Een mooie opmerking van een Italiaan: Agnes ik begrijp nu waarom jullie in Nederland over het weer praten…  In de gesprekken met de pelgrims kwam beroep, studie of achtergrond amper ter sprake. Ieder mens heeft zijn verhaal.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

We hebben intens genoten van de prachtige landschappen.
Het heuvellandschap met de prachtige witten dorpen, de granietrotsen en sinaasappelbomen, en de klepperende ooievaars in Andalusië.
De olijfbomen, de kurkeiken met daaronder de zwarte varkens (Cerdo Iberico) in de ommuurde weiden, en verrassende plaatsen als Zafra, Merida en Caceres in de Extramaduro.
De hoogvlakte van Castilla y Leon met de uitgestrekte nog kale graanvelden, de weides, verstilde en verlaten dorpen, en de steden Salamanca en Zamora.
Het voorjaarsgroen en de bloemen in Galicië, de nog kale en bemoste bomen, een bijna mystiek landschap.
De vogels, zo bijzonder, ondanks de regen en de kou lieten zij steeds van zich horen en hielpen ons eraan herinneren dat het voorjaar in aantocht is.
  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Op deze route bepaalt vaak een dorp of stadje de afstand die je loopt. We hebben altijd onderdak gevonden.
Vanaf 1 maart zijn de meeste herbergen open. Een paar keer kwamen we voor een dichte deur. Gelukkig zijn er ook bij particulieren plekken om te slapen. We hebben gemiddeld €25 per persoon per dag uitgegeven aan eten, drinken en een slaapplek. Over het algemeen moet je uitgaan van €30.
In veel dorpjes zijn geen bars of winkels meer. Het is dus aan te raden om voldoende eten en drinken mee te nemen. Er zijn geen kraantjes of tappunten onderweg, zoals op de Camino Francés.
De herbergen, op een enkele na, waren fantastisch. We werden overal hartelijk ontvangen en vaak werd er voor een kacheltje gezorgd, zodat we ons konden warmen en de kleding drogen. In de meeste herbergen was een keuken zodat we zelf konden koken. In Spanje gaat men laat aan tafel, tussen 20.30 en 21.00 uur. Dit betekent met een volle maag gaan slapen. Zelf koken vonden wij fijn zodat we ons eigen tijdstip konden bepalen. En als er meerdere pelgrims waren vonden we het leuk om samen te koken en te delen.
In Galicië hebben enkele mooie herbergen wel een keuken maar geen pannen. We hadden bekertjes en licht bestek meegenomen voor onderweg zodat we altijd iets konden eten en drinken.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Het voorjaar is een mooie tijd om op pad te gaan. Het kan nog wel koud zijn op de hoogvlakte. Alle weertypes kun je tegenkomen.
Wij hebben regen gehad, koude noordenwind, sneeuw en zon! Van de plaatselijke bevolking begrepen we dat de regen dit jaar uitzonderlijk was.
In de zomer is het erg warm, zeker op de hoogvlakte. Het is een landklimaat.
We spraken iemand die in de zomer had gelopen en moest stoppen vanwege de hitte.
Ook het najaar is een goede tijd om op pad te gaan.

 

Was het een zware tocht?

Door de regen, de modder, slechte of niet begaanbare paden, vonden we de tocht vaak pittig. Regelmatig moesten we onze schoenen uit doen of plastic zakken over de schoenen, om door beekjes te waden. Ook waren gedeelten niet begaanbaar en moesten we over het asfalt lopen. We leerden diverse soorten modder kennen: plakmodder, glibbermodder, wegzakmodder, enz..
Door de regen en soms gure wind was het te koud om lekker even te gaan zitten en ons broodje te eten. We waren blij als we een overkapping vonden waar we even konden schuilen.
We waren iedere ochtend verbaasd dat we weer zin hadden om op pad te gaan, weer of geen weer. We accepteerden het zoals het was en waren verheugd met de zonnige dagen. Leven is niet wachten totdat de storm over is maar leren dansen in de regen. Zo hebben we deze tocht ervaren en zo willen we ook in het leven staan.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • We zijn in Sevilla gestart. De route is 1000 km en goed gemarkeerd. De gele pijlen zijn goed zichtbaar. Iedere provincie heeft zijn eigen gele markering.
  • Salamanca is halverwege, hier hebben we een rustdag genomen om de stad te verkennen. Hierna troffen we meer pelgrims.
  • We hebben de tocht in 43 dagen gelopen. De afstand tussen de dorpen waar we konden overnachten is soms groot. We lopen bij voorkeur maximaal tussen de 20 en 25 km per dag. Helaas was dit niet altijd mogelijk.
  • Doordat er er niet om de 15 km een herberg is kom je vaak dezelfde mensen tegen.
  • We hebben het als heel bijzonder en intens ervaren om zo door het land te trekken: de verschillende plekken, verstilde dorpen, verschillende regio’s, heel afwisselend.

 

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Ja: Wat heeft je het meest getroffen of geraakt?
We zijn geraakt door de vriendelijkheid van de Spanjaarden en getroffen  door de stilte.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Agnes

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.