ontdekken & ontmoeten

Verhaal

Via Egnatia (Durrës – Thessaloniki)

Samen met Gerrie, mijn vrouw, hebben wij in mei 2015 de Via Egnatia van Durrës (in het Romeins: Dyrrhachium) in Albanië naar Thessaloniki in Griekenland gelopen. Het is een oude Romeinse handelsweg die vanaf Rome, over de Via Appia, via Bari, Durrës in Albanië, Macedonië en Thessaloniki naar Istanbul loopt.
Wij zijn destijds op Bari gevlogen en hebben de nachtboot naar Durrës in Albanië genomen.
Even ten zuiden van Durrës begint de tocht. Het is een tocht die over kleine paden en wegen door het arme en soms verlaten land van Albanië loopt. Om daarna via het toeristische Ohrid, aan het gelijknamige meer, en Bitola in Macedonië door de bergen naar het veel welvarender Griekenland te gaan en te eindigen in de metropool Thessaloniki. Wij hebben vier weken gedaan over de tocht van 475 km. De gastvrijheid, de hartelijkheid en de diversiteit aan landen heeft ons verrast.

  • verhaal gepubliceerd op: 27 maart 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –
      

 

Was deze route voor jullie een pelgrimstocht?

Op de St. Paul Trail hadden we genoten van de grote gastvrijheid van de Turken. Omdat deze tocht voor een groot deel door voormalig islamitische streken loopt, wilden we die gastvrijheid weer ervaren. Immers werd de Via Egnatia na het vertrek van de Romeinen ook door de Ottomanen als handelsroute gebruikt. De gastvrijheid en vriendelijkheid hebben we inderdaad vooral in Albanië ervaren. Wat ons vooral trof was de armoede en werkloosheid, waarin de bevolking na het vertrek van dictator Hoxha in 1985 achter bleef. De ezel als vervoermiddel, achtergebleven onderhoud aan gebouwen en wegen, maar vooral de aanblik van de vele (700.000) bunkers, die het regime destijds gebouwd heeft, geven een onheilspellend gevoel. In Macedonië ontmoetten we een betere levensstandaard. Die in Griekenland nog beter was. Zij echter gaven regelmatig uiting aan hun ongenoegen over de maatregelen van de Europese Gemeenschap ten aanzien van hun financieel beleid. Daarnaast verraste ons de positieve instelling van de Grieken die hun verdiende pensioen genoten, na jaren in West-Europa gewerkt te hebben. Zij waren er altijd op uit om ons gastvrij te ontvangen of een praatje met ons te maken.
Door de gastvrijheid en vriendelijke contacten te ondergaan en te accepteren, maakte het voor ons een pelgrimstocht. We hebben veel waardering gekregen voor de levensstandaard waar wij in mogen verblijven.
  

 

Wat waren hoogtepunten op jullie reis?

Al na een paar dagen werd Pieter in de Albanese bergen gebeten door een hond. Na wat omzwervingen door diverse ziekenhuizen werd hij uiteindelijk in het Universiteitsziekenhuis van Tirana ingeënt tegen rabiës. Dit allemaal gratis omdat we gasten waren.
Ook de rommel en het afval, achter gelaten in beken en verlaten dalen, lieten een grote indruk achter. Een symbool van de armoede. De bossen rond de vele bunkers in Albanië waren gerooid. De soldaten mochten de grond gebruiken om graan op te telen.
In de historische stad Ohrid stonden we plotseling voor een huis met een tentoonstelling over de Nederlandse schrijver Anton den Doolaard. Een schrijver, wiens boeken we lazen op de middelbare school en die met zijn verhalen veel achtergrond situaties beschreef.
In Griekenland waren veel openbare gelegenheden, zoals de sportvelden, verlaten en onderkomen. Zo stonden we twee dagen wandelen voor Thessaloniki voor een brug die weggeslagen was. Gelukkig kwam er een tractor aan. Deze heeft ons, staande op de treeplanken, over gezet. 
Ook de leegstand in de winkelpanden van Thessaloniki was zeer opvallend. De terrassen in deze stad zaten overvol met jonge gezinnen.

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

De ontvangsten thuis bij mensen en de ontmoetingen onderweg in Albanië waren zeer gastvrij en vriendelijk. Waarbij men voortdurend de vraag aan ons stelde of we niet voor werk in Nederland konden zorgen. De Grieken waren door de economische ontwikkelingen erg terughoudend in de kontakten. Er werd direct naar de drastische financiële maatregelen, die de Europese Unie voor Griekenland uitgevaardigd had, gewezen. Verrassend was dat juist die Grieken, die buiten hun eigen land gewerkt hadden en nu van hun verdiende pensioen genoten, vriendelijk contact zochten.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

De tocht in Albanië loopt door de bergen maar is, op een enkel stuk na, niet moeilijk. Het heeft iets verrassend door zijn eenvoud: geen prikkeldraad, maar braamstruiken en takken. Veel onverharde weggetjes.
Pas bij Ohrid ga je omhoog en loop je een dag door verlaten landschap. In het voorjaar vol met orchideeën. De route vervolgt door en over veel fruitboomgaarden en landbouwgronden in Macedonië en Griekenland. Uiteraard doet de Via Egnatia veel oude steden en dorpen aan, waar bij een dag rust veel bekeken kan worden.
  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Omdat we niet afhankelijk wilden zijn en graag kamperen hebben we weinig gebruik gemaakt van overnachtingsadressen. Deze staan in het boek Via Egnatia on foot
Ook hebben we onze maaltijden zelf veelal op de brander klaargemaakt. Het is een bijzondere ervaring om ingrediënten in de vele kleine winkeltjes onderweg te kopen. In bijna alle dorpjes zijn verrassende winkeltjes. Er zijn veel waterbronnen onderweg. Maar gewoon aan de mensen vragen is ook een mooie gelegenheid om een praatje te maken.
Wild kamperen is nergens een probleem. Soms is het handig om met een voorbijganger een praatje te maken en dan te vragen of je mag kamperen. Het geeft je een (schijn)veiligheid.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

De beste tijd om op pad te gaan is mei/ juni. De natuur staat dan in bloei en het is nog niet zo warm.

 

Was het een zware tocht?

Het is geen zware tocht. Maar wanneer je zonder tent de tocht loopt kunnen de dagen lang worden. Of je moet voor vervoer zorgen. De etappes zijn uiteraard ook zelf in te delen en je moet het strakke regiem van de gids los weten te laten.
Voor ons is het gebruik maken van het weinige wat je bij je hebt en het improviseren onderweg een bijzondere manier van op tocht gaan. Uiteraard laten we een grote glazenpot met fruit, die ons aangeboden wordt, niet staan.

 

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • De lengte van de tocht is 475 kilometer.
  • De tocht is niet gemarkeerd. De GPS track is te ontvangen wanneer je het boek koopt. Een goede kennis van en het lopen met GPS apparaat is noodzakelijk. Er zijn trajecten, waarbij je alleen met de gps de route kunt volgen. Wij gebruikten de Garmin Gpsmap62 St. Denk aan voldoende oplaad mogelijkheden voor de batterijen.
  • Kaarten zijn bijna niet te krijgen. Wij hebben gebruik gemaakt van Open Streetmaps die we in de Garmin GPS gezet hebben.
  • Overnachtingen: zie boek (hieronder).
  • De hoogteverschillen zijn niet groot.
  • Vliegen op Bari en van Thessaloniki is eenvoudig.

 

Welke vraag zouden jullie nog willen toevoegen?

Geen. 

 

Waar kunnen we meer over jullie reis vinden?

Zie de website Via Egnatia.
Uiteraard geeft het boek: “Via Egnatia on foot” van Marietta van Attekum en Holger de Bruin alle (maar ook veel achtergrond) informatie.
De oude Via Egnatia ging naar Istanbul (toen: Byzantium). De moderne wandelroute Via Egnatia is nu beschreven tot Thessaloniki. De route van Thessaloniki naar Istanbul wordt verkend. Meer informatie vind je op de website van de Via Egnatia Foundation.

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Gerrie en Pieter

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.