Verhaal

Te voet naar Jeruzalem

In 2005 heb ik het voorrecht gehad om te voet naar Jeruzalem te trekken vanuit mijn geboortestad Gent. Mijn doelstelling was om een versnipperde wereld met het meest eenvoudige en natuurlijke bewegingsmiddel te doorkruisen: te voet. 

Hoe voelt het aan om in de 21ste eeuw, in een tijd van meta-communicatie, het christendom, de islam en het jodendom met de benen te exploreren? Hoe ga je om met soms extreme eenzaamheid, met de doortocht van woestijnen? Met tal van waarschuwingen van mensen die jou aansporen om het volgend land of gebied niet te doorkruisen? De echte tocht is de tocht van binnen, die ergens in het hoofd begint en idealiter eindigt in het hart, een tocht van 30cm die zoveel zwaarder blijkt te zijn dan om het even welke pelgrimage. Wat ik als pelgrim onderweg heb gekregen, hoort mij niet toe, maar het hoort me wel toe om het te delen…

  • verhaal gepubliceerd op: 25 februari 2018
  • aanvulling(en) gepubliceerd op: –

 

Was deze route voor jou een pelgrimstocht?

Deze tocht is een aansporing om de echte tocht aan te vangen, de tocht naar de symbolische ontmoetingsruimte tussen de Ander en mezelf. Als je je onttrekt aan je gewoontes, aan je zekerheden en als je van het onbekende je trouwste bondgenoot maakt, dan stel je jezelf open voor wat je overstijgt. Deze tocht is een belangrijke mijlpaal in mijn levensweg. Naargelang ik vorderde op die horizontale as van talrijke doorkruiste landschappen, merkte ik dat dit een aansporing was om een innerlijk pad te bewandelen. De pelgrim bevindt zich op het kruispunt van het horizontale en het verticale, in een overgave aan de genade van het nu-moment. Wat je van die overgave krijgt is onnoemelijk.
  

 

Wat waren hoogtepunten op je reis?

In het concentratiekamp van Dachau (D) heb ik een steentje opgeraapt en dat meegedragen tot de Klaagmuur in Jeruzalem. Van dan wist ik dat deze tocht niet alleen mijn tocht was, maar die van zoveel gebroken levens werd die ik onderweg zal ontmoeten. In Servië heeft een man die had deelgenomen aan de genocide van Srebrenica (BH) mij zijn T-shirt gegeven en mij gevraagd om voor hem te lopen en te bidden. In de hoogvlakte van Anatolië (T) heeft een muezzin die mij van ver zag naderen -terwijl ik mij ontzettend zwak voelde- mij onder zijn minaret ontvangen en mij te eten en te drinken gegeven. Bij het afscheid vertelde hij dat zijn zoon 3 jaar geleden zelfmoord had gepleegd. Hij was 31. Even oud als ik op dat moment. In Syrië was ik elke dag opnieuw ontvangen door christenen, moslims, druzen, … Geen van hen vroeg mij welke geloofsovertuiging ik had, want, hoorde ik bijna dagelijks zeggen: elk mens heeft het recht om te geloven in wat hij belangrijk acht voor zichzelf als het maar in het respect is van de andere. Hoe kon zo’n gruwelijke oorlog enkele jaren later losbarsten?

 

Wat was typerend voor de ontmoetingen onderweg?

Mensen zijn fundamenteel goed. Waar ik ook maar kwam, zowel in Europa als in het Midden-Oosten, werd ik telkens weer ontvangen. Ik heb Europa met 50€ doorkruist. Wat mij opviel is dat ik onderweg heel sterke verhalen heb gehoord waaruit blijkt dat twee mensen die erg verschillend zijn van elkaar toch een weg vinden om elkaar te begrijpen. Als je twee groepen mensen hebt met verschillende identiteitsvormen lijkt de weg om elkaar te vinden opeens veel moeilijker te zijn.

 

Wat was typerend voor de landschappen onderweg?

Elke dag trok ik Oostwaarts tot ongeveer de grens met Syrië. Dan was het nog een 1000 km zuidwaarts, de zon altijd vòòr mij. Ik ben door zowel berglandschappen getrokken, woestijnen, wouden, als vlakheid. Wat mij het meeste opviel is dat de landschappen die je doorkruist een aansporing zijn om innerlijke landschappen te doorkruisen. Bepaalde emoties die ik niet kende wemelden op bij het doorkruisen van een landschap. Beeld je in wat voor emoties opkomen als je bijna een maand lang alleen maar woestijnlandschap doorkruist…
  

 

Hoe zat het met het onderdak, eten en drinken?

Op die hele tocht heb ik geen enkele keer geen hulp gekregen. Het was misschien niet elke dag fraai, maar ik had minstens een dak op het hoofd. Als ik ’s avonds ergens ontvangen was kreeg ik in de ochtend altijd een ontbijt en genoeg om een picknick te maken. In de hoogvlakte van Anatolië dronk ik gemiddeld 12 liter water per dag. Ik droeg dat gewicht niet allemaal in één keer op mijn rug. Ik had 2 camelbags van 3 liter in mijn rugzak en een veldfles van anderhalve liter.
Zeker in de woestijn, vòòr ze leeg waren, vulde ik ze op waar ik kon. Ik dronk ook van alle wateren die de lokale bevolking ook dronk. Nooit ben ik ziek geweest. Mijn lichaam heeft de tijd gehad om zich voor te bereiden.
Hoe meer ik oostwaarts ging, hoe groter de belangstelling. Maar ik heb zeker ook op ontzettend veel hulp mogen rekenen in het Westen.

 

Wat is de beste tijd om op pad te gaan?

Ik moest kiezen tussen de doortocht van de Balkan in de winter of door Turkije en Syrië in de zomer. Ik heb dus gekozen voor de zomer, de hitte. Ik ging dagelijks op pad met temperaturen die schommelden rond de 40°. Indien de geopolitieke toestand het zou toelaten, zijn de beste maanden om door het Midden-Oosten te trekken de vroege lente. Let op, in de winter kan het extreem koud zijn!

 

Was het een zware tocht?

Het viel eigenlijk al bij al goed mee! Ik dacht dat het veel zwaarder ging zijn. Wat ik moeilijk vond was de extreme eenzaamheid van de doortocht door Anatolië. Vierenveertig dagen lang trok ik door een enorm monotone landschap met een erg schaarse bevolkingsdichtheid. Op mentaal vlak was dit de zwaarste moment van mijn leven. Ik had de indruk dat ik gedurende 40 dagen elke dag in dezelfde landschap aan het trekken was. Maar de grote vraag is: Ben je echt alleen in de woestijn?
  

 

Wat zijn belangrijke kenmerken van de route?

  • 4000 km Oostwaarts
  • 1000 km Zuidwaarts
  • 184 dagen trekken
  • 3 paar schoenen
  • 12 doorkruiste landen
  • een twintigtal kaarten
  • zonder GPS
  • een kompas
  • geen gemarkeerde wandelroute
       

Welke vraag zou je nog willen toevoegen?

Welke ingesteldheid moet je hebben om een dergelijke tocht te ondernemen?
Als je niet open bent voor de Andere, dan blijf je best in je lekkere zetel.

 

Waar kunnen we meer over je reis vinden?

Mijn boek vind je bij Uitgeverij Lannoo (Tielt, België): Te voet naar Jeruzalem, een solotocht van 184 dagen. En dit is mijn website.

 

Aanvulling(en) op het verhaal van Sebastien

Heb jij deze pelgrimstocht ook gelopen of gefietst en wil je jouw ervaringen delen met anderen? Dan kun je een (korte) aanvulling schrijven op het verhaal hiervoor. Lees hier hoe dat werkt.